Asset Publisher

OCHRONA LASU

Ochrona lasu w historii Lasów Państwowych podlegała licznym przekształceniom, wynikającym z poziomu wiedzy i bieżącej sytuacji. Ze wszystkich działów gospodarki leśnej wyróżniała się zawsze rozumieniem ekologii lasu. Przede wszystkim dostrzegała związki między warunkami siedliskowymi a przebiegiem zmian liczebności owadów liściożernych oraz regulacyjną rolę powiązań między organizmami w biocenozie.

Ochrona lasu w historii Lasów Państwowych podlegała licznym przekształceniom, wynikającym z poziomu wiedzy i bieżącej sytuacji. Ze wszystkich działów gospodarki leśnej wyróżniała się zawsze rozumieniem ekologii lasu. Przede wszystkim dostrzegała związki między warunkami siedliskowymi a przebiegiem zmian liczebności owadów liściożernych oraz regulacyjną rolę powiązań między organizmami w biocenozie. 

 

Las, jako trwały element biosfery i podstawowy składnik środowiska przyrodniczego oraz jako dobro całego narodu, podlega szczególnej ochronie ze strony państwa, co znalazło odzwierciedlenie w licznych ustawach, rozporządzeniach, zarządzeniach, instrukcjach i zasadach.
Ochrona lasu była, jest i będzie jedną z ważniejszych dziedzin gospodarki leśnej. Podstawowym obiektem jej działalności jest ekosystem leśny, co oznacza, że cele ochronne odnoszą się nie tylko do drzewostanu (mimo że jest to z punktu widzenia interesu człowieka najważniejszy komponent ekosystemu leśnego), lecz także do biotopu i całej biocenozy, a więc do wszystkich elementów składowych lasu (takich jak drzewostan, gleba, ściółka, runo, podszyt, fauna, flora i in.).
Głównymi celami ochrony ekosystemów leśnych, uwzględniającymi istniejące i spodziewane zagrożenia oraz wzrost zapotrzebowania społeczeństwa na pełnione przez las funkcje, są:
a) zapewnienie ochrony wszystkich lasów, a szczególnie takich elementów ekosystemu leśnego, jak np. drzewostany, materia organiczna czy rzadkie składniki biocenoz leśnych;
b) godzenie gospodarczego rozwoju kraju z ochroną przyrody i wykorzystaniem zasobów leśnych;
c) poprawa zdrowotności ekosystemów leśnych poprzez zwiększanie biologicznej odporności drzewostanów na działanie szkodotwórczych czynników biotycznych, abiotycznych i antropogenicznych;
d) regulowanie intensywności użytkowania zasobów leśnych oraz funkcji ochronnych, społecznych i innych pełnionych przez las, tak aby czynności te nie mogły zagrozić trwałości lasów i nie wpływały negatywnie na stan drzewostanów.

 

Stan zdrowotny i sanitarny Nadleśnictwa Konin jest dobry. Zdecydowane działania Nadleśnictwa w kierunku poprawy stanu lasu przyniosły widoczne efekty.

Zagrozenie abiotyczne spowodowane czynnikami atmosferycznymi wynikaja przede wszystkim z położenia geograficznego danego obszaru. związane są one z połozeniem geograficznym: wystepowanie anomali pogodowych (wyrażających się w naszej szerokości geograficznej wystepowaniem ekstremalnych temperatur, opadów i silnych wiatrów), okresowe obniżenia poziomu zalegania wód gruntowych m.in. w nastepstwie długotrwałych okresów suszy, późne wiosenne i wczesne jesienne przymrozki itp. Zmniejszają one w znaczący sposób biologiczna odpornosć ekosystemów na działanie szkodliwych czynników biotycznych.

W zalesieniach na gruntach porolnych czynnikiem zmniejszającym odpornośc biologiczną środowiska leśnego na oddziaływanie czynników biotycznych są właściwości bonitacyjne gleby. Gleby porolne charakteryzuja się brakiem odpowiedniej struktury fizykochemicznej i własciwych dla gleb lesnych specyficznych układów mikrobiologicznych.

Na terenie Nadleśnictwa Konin występuja również gleby zniekształcone i zdegradowane w rezultacie odkrywkowego sposobu wydobycia węgla brunatnego. Prawidłowe właściwości fizykochemiczne takich gleb odbudowują się przez długie dziesięciolecia.

Nadmierna dominacja w składzie gatunkowym drzewostanów i upraw lesnych gatunków iglastych oraz niezgodność składu gatunkowego z siedliskiem (obecność drzewostanów gatunków iglastych na siedliskach lasowych) powodują m.in. podatnosc środowiska leśnego na ujemny wpływ innych czynników biotycznych. Odnosi się to tez do monotypizacji, tj. ujednolicenia gatunkowego lub wiekowego drzewostanów.

Drzewostany Nadleśnictwa Konin zagrożone były w minionym okresie gospodarczym wystepowaniem następujących szkodników owadzich: borecznik sosnowiec, borecznik krzewian, zwójka zieloneczka, szczotecznica szarawka, susówka dębówka, rzemlik topolowiec, szeliniak sosnowiec, zmiennik brudny i przypłaszczek granatek.

Przeprowadzone zabiegi ratownicze charakteryzowały się bardzo wysoką skutecznościa, a przyjęte metody zwalczania okazały się wystarczajace. W celu ograniczenia szkód Nadleśnictwo przeprowadza corocznie wyszukiwanie i wyznaczanie drzew trocinkowych, wykładanie drzew pułapkowych oraz pułapek feromonowych. W skali calego Nadleśnictwa rozmiar szkód powodowanych przez szkodniki owadzie uznać należy jako gospodarczo znośne. Nadlesnictwo usuwa na bieżąco stwierdzone zagrożenie i skutecznie zwalcza występujące lokalnie szkodniki. W chwili obecnej stan zdrowotny i sanitarny lasu określic należy jako dobry.

Podobnie jak w przypadku zagrożenia spowodowanego przez szkodniki owadzie, w ostatnich dziesiecioleciach narasta równiez zagrożenie lasów ze strony grzybowych chorób infekcyjnych.

Zagrożenie ze strony pasozytniczych grzybów wystepuje głównie w drzewostanach na gruntach porolnych. W uprawach i młodnikach zagrożeniem jest opieńkowa zgnilizna korzeni, natomiast w drzewostanach starszych huda korzeniowa.

Obszary leśne Nadleśnictwa Konin stanowia miejsce przebywania rozproszonych populacji zwierząt łownych: jelenia, sarny, dzika oraz daniela. Efektem tego są wyrządzane szkody - głównie spałowanie młodników i zgryzanie upraw oraz redukcja liściastych gatunków głównych i domieszklowych w zakładanych uprawach oraz czemchanie sadzonek modrzewia.

W celu zmniejszenia rozmiaru wyrządzanych szkód daży się do utrzymania optymalnego stanu zwierzyny łownej. Pozostałe sposoby tj. grodzenie upraw, stosowanie mechaniczych, akustycznych i chemicznych środków odstraszajacych, zakładanie osłonek, prawidłowe zagospodarowanie poletek łowieckich oraz zimowe dokarmianie zwierzyny wpływają również na ograniczenie rozmiaru wyrządzanych szkód.